تظاهرات ضد نژادپرستی در ایتالیا

17اکتوبر شهرروم پایتخت ایتالیا شاهد بزرگترین تظاهرات علیه نژاد پرستی بود. ده هاهزارشهروند ایتالیا درحالی که یک جمعیت عظیم ازمهاجرین را نیزدرکنارخود داشتند باهماهنگی قبلی؛ ساعت 2:30 بعد ازظهر، ازمسیر های مختلف وارد میدان معروف جمهوری گردیده وبه طرف کاخ ریاست جمهوری درمرکزشهربه راهپیمایی پرداختند. این تظاهرات به منظور دفاع ازحقوق مهاجرین برگزار و صدها موسسه ی حقوق بشری بطورمستقیم درآن سهم داشتند. تظاهرکنندگان پلاک کارت هایی را باخود حمل میکردند که درآنهانوشته شده بود؛ راسیسزم ونژاد پرستی بس است ، قانون PACCHETTO SICUREZZA را نمیخواهیم ومهاجرین برادران ماهستند، ما همگی غیرقانونی و مهاجرهستیم. همچنان آنها عکس های ازمهاجرین را باخود حمل میکردند که گفته میشود درطول سال گذشته درشهرهای مختلف توسط نژاد پرست های افراطی به قتل رسیده اند. درشروع طوری به نظرمیرسید که پلیس ازاین راهپیمایی آگاهی قبلی نداشته است، زیراهیچ آماده گی ازطرف نیروی پلیس مشاهده نمیشد واکثرماشین های عابردرخیابانها بطورغیرمنتظره ی درمیان تظاهرکنندگان گیرمانده بود. ولی پس ازآنکه این سیل ازجمعیت بسیاری ازخیابانهای اصلی پایتخت را به روی ترافیک بستند، نیرو های پلیس وگارد ویژه وارد عمل شدند. پس ازآن اکثرمکانهای دیپلماتیک تحت مراقبت شدید امنیتی قرارگرفت ونیروهای استخباراتی نیزباحضورگسترده ای جمعیت راکنترول میکردند.

موسسات حاضردراین راهپیمایی گرچند قطعنامه های متفاوت را صادرنموده بودند ولی درکل درمورد حقوق مهاجرین ومسئله اخراج آنها تاکید یکسان داشتند، دراین قطعنامه ها نوشته شده بود اخراج مهاجرین خلاف قوانین بین المللی وحقوق بشریست وباید هرچه زودتر خاتمه یابد. همچنان دربعضی ازاعلامیه ها مسئله افغانستان، عراق وسومالی نیز مطرح گردیده وتوضیح داده شده بود که؛ لازم نیست بامصارف گزاف وازدست دادن جوانان مان زیرنام دفاع ازحقوق بشرودموکراسی به کشورهای دیگربرویم درحالیکه مهاجرین همین کشورها درجلودروازه های مان ازگرسنگی میمیرند ویا به خاطرنداشتن مدرک خودکشی میکنند واینکه صلح را نمیشود با گلوله باران وبمباران روستاها برقرار کرد ودموکراسی چیزی نیست که به کسی آنرا تزریق کنیم.

آنها همچنان باشعارهای زننده ای خطاب به سیلویو برلوسکونیSilvio berlusconi)) صدراعظم، (Maroni) وزیرکشور و (Umberto Bossi) رهبرحزب Lega Nord یا اتحادیه شمال گفتند؛ ایتالیا خانه ماست وهیچکسی حق ندارد دروازه ی آنرا بروی نوع بشری ببندد. کشورایتالیا درمیان اتحادیه اروپا ازجمله کشورهایست که کمترین مهاجر رابطور قانونی پذیرفته است، زیرا به خاطرمشکل مهاجر دراین کشورهمیشه بین احزاب دست راستی ناسیونالیست واحزاب چپی، مخالفت های شدیدی درجریان بوده است. دراوایل سال 2008 زمانی که حزب دست راستیPartita Della Liberta وحزب ناسیونالیستLega Nord دراین کشور قدرت را به دست گرفتند، این کشمکش ها شدت بیشتری به خود گرفت. همچنان حکومت فعلی این کشور، درتابستان سال جاری ؛ قانونی را بنامPACCHETTO SICUREZZA به اجرا گذاشت که بعضی موادات این قانون حقوق مهاجرین را بطور کامل نقض میکند. ازسوی دیگر این قانون درموارد زیادی با قانون اساسی ایتالیا نیزدرتضاد است، ازاین رو تاحال ازطرف قوه قضائیه این کشور تصدیق نگردیده است. راهپیمایی درساعت 7:00 شام به وقت ایتالیا به پایان رسید وگفته میشود این راهپیمایی دربیست سال گذشته درایتالیا بی سابقه بوده است.

باز هم پاترا

شهرپاترا هنوز میزبان تعداد ازآواره گان افغانی ست، اما باوضعیت خیلی متفاوت ازگذشته؛ بعداز تخریب کمپ خود ساخته مهاجرین درماه جولای، گمان میرفت که دیگرهیچ مهاجری فکررفتن دراین شهررا نداشته باشد، اما بازهم تعدادی ازآوارگان افغانی کوشش میکنند ازطریق بندر این شهرخودرا به ایتالیا برسانند. به تاریخ 2 سپتامبر ساعت 2 بعد ازظهروارد شهرپاترا گردیدم panayotis وiliyas دونفرازداکتران بدون مرز، که درآنجا منتظر من بودند من را تا محل بود وباش مهاجرین افغانی درضلع شرقی بندر همراهی کردند. حدود 30 نفرازجوانان افغانی درساحل دریا خوابیده بودند، آنها بادیدن من ودوستانم باسراسیمگی ازخواب خیستند چون فکرمیکردند دوستانم پلیس اند وبرای گرفتاری آنها آمده اند. تااینکه مطمئن نشده بودند که ما، برای کمک کردن به آنها آمده ایم هیچ کدام آنها باماحرف نزدند. ولی وقتی خودم را برای آنها معرفی کردم خیلی خوشحال شدند.

آنها همگی به یک نوع مرض جلدی بسیار خطرناک و واگیرمبتلا شده اند، رحیم جوان 16 ساله ازولایت لوگر مدت 2 ماه است که درپاترا زندگی میکند، برایم گفت، وضعیت اکثردوستانم بسیاربد است زیرا آنها چندین ماه است که به مرض (خارشتک) مبتلا شده اند وشب روز درد میکشند. او میگوید به دلیل مشکلات اقتصادی هیچکسی قادر نیست لباسهایش را عوض کند، صابون وشامپو برای شستن جان شان ندارند به همین خاطربه راحتی به این مریضی گرفتار میشوند. بعضی ازآنها ازبس بدن شانرا خاریده بودند، پوست بدن شان کاملن رنگ دیگری به خود گرفته بود. تصویربسیار وحشت ناک، زخم وعفونت که توضیح دادنش بسیار سخت است. آنها به من اجازه ی عکس گرفتن را ندادند وگفتند بهتراست این دردها خاموش بمانند وگرنه بادیدن عکسهای شان خیلی ازدوستان ووطن دارانش به گریه درخواهد آمد واینکه نمیخواهند کسانی دیگر این وضعیت شانرا شاهد باشند.

بادیدن این وضعیت داکتران بدون مرز میگویند که قادر به معالجه آنها نیستند زیرا معالجه آنهانیازبه زمان بیشتروحداقل یک هفته بسترشدن دربیمارستان دارد. این داکتران فقط میتوانند برای آنها داروهای تسکین دهنده وضد عفونت بدهند، وقادربه سرویس دهی بیشتری نیستند.ولی آنها به فکرمعالجه خود نبودند زیرا میگفتند درد دوستان ما برایشان اهمیت بیشتری دارد. این جوانان به من گفتند که به فکرشان نباشم واگرمیتوانم کاری کنم باید ازدوستان آنها که حدود 17 روزاست توسط پلیس دستگیرودرکانتینیرهای داخل فنس زندانی شده اند خبربگیرم، زیرا وضعیت آنها بسیار خطرناک است وممکن است ازگرما تلف شوند.

پلیس ها برای شکنجه دادن آنها تنها دریچه کوچک کانتینیررا نیز فقط هرسه ساعت یکبار بازمیکند باآنکه این زندانی ها دست رسی به تشناب ندارند ومجبورند همگی درهمان جایی که میخوابند رفع حاجت نمایند. ساعت 5 بعدازظهر وارد فنس شدم؛ حدود شش کانتینیرسفید رنگ درداخل فنس 7 گذاشته شده است که پلیس ازآن به حیث زندان موقت کارمیگیرد. این کانتینیرها ازسه طرف توسط سیم های خاردار پوشانده شده است، کسانی که خودرا درزیرکامیون های باربری جاسازی میکنند تامخفی ازدید پلیس خودرا به داخل کشتی هایی که به طرف ایتالیا درحرکت است برسانند وقتی توسط chekin بیرون کشیده میشوند فورا به داخل این کانتینیرها انتقال داده شده ودرآنجا بابدترین وضع ازطرف پلیس ها شکنجه وتامدتی زندانی میشوند. برای آنها روزانه فقط یکبار نان خشک وآب داده میشود. این کانتینیرها فقط یک دریچه کوچک درحدود 30cm دارند که آنهم به ندرت توسط پلیس بازگذاشته میشوند تا زندانی ها ازنبود اکسیژن نمیرند. میخواستم به این کانتینیرها نزدیک شوم وعکس بگیرم به محض نزدیک شدن به این منطقه دو مامور لباس شخصی درحالیکه اسلحه کمری شانرا به طرفم نشانه گرفته بودند من را متوقف کردند، آنها دراول فکرمیکردند من نیزازجمله کسانی هستم که میخواهم مخفیانه وارد کشتی شوم، مجبوربودم طبق فرمان آنها دستهایم را بالا بگیرم تاآنها تمام وسایل ومدارکم را کنترول کنند، آنها باصدای بلند به من میگفتند که تکان نخورم وگرنه به طرفم شلیگ خواهند کردند. وقتی آنها فهمیدند که من افغانی هستم نسبت به اسنادم مشکوک شدند ونزدیک به یک ساعت توقیفم کردند. سوال عجیبی ازمن میکردند ومیگفتند اگرتو افغانی هستی پس چطوراین مدارک را داری شاید به نظرآنها افغانی ها بی هویت وبی مدرک هستند. جالب ترازهمه اینکه کارت مطبوعاتی فدراسیون بین المللی خبرنگاران را پاسپورت میگفتند وازمن می پرسیدند چطور میتوانی دوتا پاسپورت داشته باشی واینکه این پاسپورت ها ازکجا صادر شده است. بعدازیک ساعت توقیف، آنها سیم کارت مبایلم را نیزشکستاندند وبه من گفتند هرچه زودتر پاترا را ترک کنم واگرباردیگرشما را اینجا ببینیم برخورد ما خیلی جدی خواهد بود. بااین وضعیت مجبور شدم این شهرارواح را ترک کنم بدون اینکه بتوانم کدام کمکی به این هموطنان آواره ام انجام دهم.

افغانستان درحال تخلیه شدن:

قبل ازحرکت به طرف پاترا دوستانم ازموسسه نور به من خبردادند که امروز حدود 570 نفرمهاجرافغانستانی به آتن میرسند. این تعداد که سه ماه درزندانهای مرزی یونان درجزیرهای mitilene و Salonik زندانی بوده اند، اول سپتامبر توسط یک گروه انتی فاشیزم که ازکشورهای هالند، جرمنی وفرانسه به این منطقه ها رفته بودند آزاد گردیده اند. این گروه انتی فاشیزم که اکثرآنها انارشیست هستند به تاریخ 30 اگوست وارد یونان شده بودندونسبت به وضعیت مهاجرین دریونان به راهمپیمایی پرداختند. آنها پس ازآنکه باخبرشدند که عده ی زیادی ازمهاجرین دربندرهای میتیلینی وسالونیک زندانی هستند به این زندانها هجوم برده وباشکسانتن دروازه این زندانها درحدود 1000 مهاجر را ازآنجا آزاد ساخته اند. گفته میشود روزانه حد اقل ده نفرافغانی ازطریق بندر ایزمیرترکیه خودرا به یونان میرسانند. درترکیه هم ورود مهاجرین غیرقابل تصور است وگفته میشود درحدود 3 هزار مهاجرافغانی درشهرهای مختلف ترکیه آماده حرکت به سوی یونان وایتالیا هستند.

بادیدن این سیل ازمهاجرین فکرمیکنم واقعن افغانستان درحال تخلیه شدن است. این را همگی میدانند اما دلیل اینکه چرا همگی کوشش میکنند حتا با تحمل خطرهای اینچنینی تن به مهاجرت دهند چیست؟ واینکه کسانی که فعلن درافغانستان برکرسی قدرت نشسته اند چرا درفکرپیداکردن چاره ی برای این مردم نیستند؟ آیااین قدرت سالاران هیچ مسئولیت درقبال مردم ندارند؟ ازوضعیت مهاجرین دریونان دولت افغانستان باخبراست چون آقای سید جلال شجن سکرتراول سفارت افغانستان دربروکسل چندین بارازیونان دیدن کرده وهمه چیزرا ازنزدیک مشاهده کرده است، حال شمامردم که به خاطررای دادن به کرزی گوش وبینی تان بریده میشود ازاین شخص به حیث رییس جمهور منتخب بپرسید که فرزندان شما وقتی زیرلگدهای پلیس وفاشیست های یونانی میمیرند، ایشان چه مسئولیتی دارد؟ واینکه وزارت مهاجرین را برای چی ساخته است؟ وزیرخارجه درکجاست؟! شما ببینید درآخرین سفرکه آقای سید جلال شجن به یونان داشته است، مهاجرین بانوشتن یک نامه ی رسمی ازاو خواسته اند که درمورد مشکلات آنها، سفارت افغانستان دربروکسل باید اقدام جدی نماید، ایشان بعدازخواندن نامه درحالیکه نزدیک به 100 نفر درمقابلش منتظر جواب بوده اند؛ گفته است عجب خط زیبایی ونامه را روی میزگذاشته ورفته اند. این جواب یک دیپلمات دولت حامد کرزی است که برای دفاع ازحقوق مردم ودولت افغانستان درمرکزاتحادیه اروپافرستاده شده است. اگرشما مردم حداقل کمی نسبت به فرزندان تان دلسوزهستید بیایید حداقل ازکرزی وتیم مافیایی اش بخواهید که دیگر ازخواب بخیزند وبه وظیفه خود که همانا دفاع ازحقوق شهروندان افغانی است اندکی عمل کنند. اگرشما ساکت باشید هرروزبد ازدیروز خواهد بود، وضعیت داخل افغانستان که اصلن نیازبه توضیح ندارد.